Opactwo w Gleink zostało założone na początku XII wieku przez miejscowego szlachcica Arnhalma i z Glunich, który przekazał swój zamek na przebudowę na klasztor. Obiekt, poświęcony św. Andrzejowi, był gotowy do okupacji w 1120 roku. Gleink został zasiedlony z Opactwa Garsten. Opactwo doznało zniszczeń pożarowych w latach 1220, 1275 i 1313, ale w niewielkim stopniu uniknęło zniszczeń z rąk najeźdźców Węgrów pod koniec XV wieku i grabieżców Turków w 1532 roku, chociaż spowodowały one spustoszenie w okolicy. Pod koniec XVI wieku Reformacja i rozprzestrzenianie się luteranizmu spowodowały większe trudności, tendencja, która zaczęła się cofać dopiero od 1575 roku wraz z mianowaniem opata Georga Andreasa (1575-1585) z Opactwa Niederaltaich. Opactwo ucierpiało również podczas wojny trzydziestoletniej.
Od późnego XVII wieku sprzyjające okoliczności pozwoliły jednak na rozbudowę i przebudowę lokalu w stylu barokowym, kojarzonego głównie w Gleink z opatem Rupertem II Freysaufem von Neudeggiem (1709-1735). Opat Wolfgang Hofmayr, znany jako kaznodzieja i profesor Uniwersytetu w Salzburgu, objął urząd w 1762 roku. Był ostatnim opatem: klasztor został rozwiązany za panowania Józefa II 21 maja 1784.
Po krótkim okresie użytkowania jako koszary, budynki zostały przekazane biskupowi Linzu jako letnia rezydencja. W 1832 roku na zaproszenie ówczesnego biskupa zamieszkała Wspólnota Sióstr Salezjanek z Wiednia. Nowicjusze nie weszli jednak do Wspólnoty po około 1950 roku, a klasztor został ostatecznie zamknięty w 1977 roku. Od czasu rozwiązania obowiązki parafialne pełnili proboszczowie, a od 1950 r. - Zakon Misyjny Serca Jezusowego, który od tego czasu osiedlił się tu i prowadził dom dla chłopców. Obecnie w obiekcie mieści się również Muzeum przedmiotów sakralnych, haftu kościelnego i tak dalej.
Biblioteka
Ciągłe trudności, z jakimi boryka się Opactwo, znalazły odzwierciedlenie w wyczerpującym się stanie biblioteki, która w 1599 roku zawierała tylko 110 drukowanych książek i 150 rękopisów. Jednak we względnym rozkwicie tego okresu począwszy od połowy XVII wieku biblioteka rozrastała się, nabywając między innymi rękopis Gleinker Weltchronik. Jest to iluminowany manuskrypt opisujący historię świata opartą na Biblii. Wykonana w połowie XIV wieku, zawiera inskrypcję umieszczającą ją w Gleink w 1712 roku. Rękopis ten jest obecnie kodeksem 472 Biblioteki Uniwersyteckiej w Linzu.
Bibliografia: Wikipedia
